شبیه کودکی که وقتی فهمیده خورشید را پدرش یا دیگر افراد خاندان اختراع نکرده اند؛ خلقتش را گردن می گیرد، برای ماه بوسه ای می فرستم تا عشقمان را به خاطر بسپارد. Study of a Womb, c. 1489

برای پر کردن فضای اداری بود که این ها را ردیف می کردم و البته با کلاسیک و ارتباط های خیامی ای که صادق خان هدایت بر اساس نقاشی های ونگوک و موسیقی ویوالدی ردیف به ردیف در هرمونوتیک و فولکوریک با فالنامه ها و غزلیات دیوان حافظ منطبق می کرده و سپس هرکدام را به رؤیت سایه ها و گذشتگان و عوامل جادویی [می]گذاشته است؛ و حال حاضر می بایست این معما را که برداشت آزادی از هملت شکسپیر و هنری چهارم یا پنجم اوست حل کنم.تا بتوانم قطعه ی بعدی را بفهمم -یا در اداره بمانم-، سوال و متن چنین برداشت هایی را منطقی فرض کرده است تا بتواند در نهایت الامر هم تغییراتی را ایجاد نماید؛ مانند این که ساختار و ساحت زبانی شاید سفر در زمان را عملیات نبخشیده باشد یا الان در رؤیت آن نباشیم، لیکن کارکرد آن آسان بوده و در شاکله های ارتباطی این قابلیت را بدیهی می شناسد و ثواد و ثواب لازمه ی آن بحثی است که در استالکرهای روسی یا زبان شناسی های افراط گرا و البته هرمس در ایلیادها و اودیسه ای رد پاهایی یافت و مفروض آن هم بوفی است که چون نامش را جغد گذاشته اند در این معبر زمانی-زبانی ایستاده است و صدای بال ها یا تکان های پرها را جوهر به جوهر می شناخته است؛ اما اگر فرد در این استعاره ی مکنیه معنی دوری که به تاریخ اشاره دارد را بیابد و معنی دور آن یعنی همه ی آن را از دست بدهد به این پیش-بدیهی نمی رسد و می بایست این اقلید و این پازل را از قبل تر مناظره کند. متن سوال را که معنی دور را در منطقه ی نزدیک می گذارد و استعاره را به استاده تغییر وضعیت می دهد را پر کردن فضای اداری و مربوط به افسانه ی سیزف می دانم که می بایست یک سنگ را هر روز بالای کوهی برده و وقتی تا غروب همه ی این مشقت را به دوش برده است، در پایان روز به غلطیدن آن ب